
Ο Paul Horrel βάζει μερικές μπαταρίες στην τσέπη του και πάει στην πρώτη του βόλτα με το αμιγώς ηλεκτρικό Leaf που σε κάποιες χώρες θα περιλαμβάνεται κανονικά στη γκάμα της Nissan.
Το πρότζεκτ «ηλεκτρικό αυτοκίνητο» το έχουμε δει κατ’ επανάληψη, σε πολλές διεθνείς εκθέσεις εδώ και αρκετά χρόνια αλλά ακόμα δεν μπορεί να πάει κανείς σε μια αντιπροσωπεία και να αγοράσει ένα. Στην περίπτωση του Nissan Leaf, η κατάσταση διαφοροποιείται. Στη Βρετανία, μπορείς να το παραγγείλεις τώρα και να το έχεις το Μάρτιο.
Εμείς βάλαμε ήδη ένα στο χέρι και μπορούμε να πούμε πως η αίσθηση είναι κάτι παραπάνω από φουτουριστική.
Αντίθετα η χρήση του δεν κρύβει καμία έκπληξη: Μπαίνεις μέσα, βάζεις το μικρό μοχλό στο Drive και απλά οδηγείς. Αν έχεις τη μουσική δυνατά, είναι πολύ πιθανό να μην προσέξεις διαφορά σε σχέση με ένα συμβατικό αυτόματο. Κλείνοντας τη μουσική όμως, η σιωπή είναι εκκωφαντική.
Δεν είναι τελείως αθόρυβο αλλά είναι η μέρα με τη νύχτα σε σχέση με ότι ξέρουμε. Ο ηλεκτροκινητήρας, σφυρίζει ελαφρώς, ενώ ακούγονται και τα λάστιχα, ο αέρας γύρω από το αμάξωμα και ο ανεμιστήρας για την ψύξη του κινητήρα. Η επιτάχυνση εδώ είναι μάλλον διαφορετική και κυρίως, σημαντικά καλύτερη. Όπως όλοι γνωρίζουν, ένας ηλεκτρικός κινητήρας ανταποκρίνεται χωρίς υστέρηση στο πάτημα του γκαζιού. Εκτός αυτού δεν έχει περιορισμό στις στροφές λειτουργίας και δε συνοδεύεται από κιβώτιο ταχυτήτων, ενώ το να αφήσεις απότομα το γκάζι, όταν έχεις φτάσει την επιθυμητή ταχύτητα είναι μια κίνηση που ουσιαστικά επιβάλλεται. Η επιτάχυνση είναι ζωηρή μέχρι τα 100 αλλά το θέμα είναι να ανακτάς και κάμποση από την ενέργεια που δαπανάς. Άλλωστε το Leaf δεν είναι αυτοκίνητο επιδόσεων και μένοντας στο γκάζι, το μόνο που καταφέρνεις είναι να αδειάσεις τις μπαταρίες σε 1 ώρα. Από την άλλη, αν κινείσαι σε αστικό περιβάλλον με μέσο όρο 30 χλμ./ ώρα τότε οι μπαταρίες θα αντέξουν για 5 ώρες.
Με άλλα λόγια, τα 160 χιλιόμετρα της αυτονομίας του Leaf, είναι παραπάνω από αρκετά για τις καθημερινές ανάγκες. Αν μάλιστα η καθημερινότητά σας περιλαμβάνει δρόμους με στροφές και κάποιες πλατείες, το Leaf μπορεί να σας χαρίσει απλόχερα πολλά χαμόγελα. Βοηθούμενο από την άμεση απόκριση στο γκάζι και τη θέση των συσσωρευτών κάτω από το πάτωμα, έχει τα χαρακτηριστικά εκείνα που το κάνουν να γυρίζει λίγο και να δίνει ενδιαφέρον και χαρά στον οδηγό. Παράλληλα το βάρος από τις μπαταρίες και τα μαλακά ελατήρια, βοηθούν στο άνετο πέρασμα πάνω από ανωμαλίες, αλλά αυτό δεν είναι το σημαντικό. Είναι το ότι να μη σπαταλάς ενέργεια και να κινείσαι οικονομικά, δίνει τελικά μεγάλη ικανοποίηση.
Ειδικά αν η πληροφόρηση που έχεις σε βοηθάει να εκμεταλλευτείς μέχρι και το τελευταίο watt. Πρέπει να κινείσαι ομαλά, χωρίς απότομες αυξομειώσεις στην ταχύτητα, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα πηγαίνεις και αργά. Δε φρενάρεις στις στροφές και διατηρείς την ταχύτητά σου, ενώ το όλο μοιάζει με παιχνίδι στο οποίο προσπαθείς να αποφεύγεις το φρενάρισμα και να χρησιμοποιείς το σύστημα επανάκτησης της ενέργειας. Στο στάνταρ GPS πάντως υπάρχουν αποθηκευμένα τα σημεία επαναφόρτισης, ενώ μπορείς να ενεργοποιήσεις τον κλιματισμό πριν ξεκινήσεις, με το Leaf να είναι στην «πρίζα», διατηρώντας έτσι ακέραια την πολύτιμη ενέργεια των μπαταριών.
Τα αυτοκόλλητα πάντως στο πλάι που υπογραμμίζουν πως πρόκειται για αυτοκίνητο μηδενικών ρύπων, δεν λένε όλη την αλήθεια. Κι αυτό γιατί η παραγωγή της ενέργειας για τις μπαταρίες έχει περιβαλλοντικό κόστος. Για πραγματικά μηδενικούς ρύπους, θα πρέπει να το φορτίζει κανείς από ανεμογεννήτρια ή ηλιακούς συλλέκτες.
Η πιο σωστή εφαρμογή για το ηλεκτρικό Nissan είναι πάντως η χρήση του ως αυτοκίνητο πόλης. Άλλωστε λίγοι διανύουν καθημερινά πάνω από 160 χλμ. Ακόμα και για αυτούς όμως, η εταιρεία «υπόσχεται» κάλυψη με ταχυφορτιστές.
Το Leaf είναι καλή περίπτωση και για 2ο αυτοκίνητο, μιας και μια οικογένεια χρειάζεται και ένα για τα ταξίδια.
Για το χρήστη του πάντως η φόρτιση ποτέ δεν υπολογίζεται ως διαδικασία 8 ωρών, αφού σου παίρνει μόνο 2 λεπτά να βγάλεις το καλώδιο και να το συνδέσεις, ενώ τον υπόλοιπο χρόνο κάνεις κάτι άλλο.
Το βασικό εμπόδιο για το Leaf είναι το κόστος. Στη Βρετανία, αφαιρώντας το κρατικό πριμ των 6.000 € κοστίζει σχεδόν 29.000€, λίγο πιο ακριβά δηλαδή από ένα αντίστοιχα εξοπλισμένο Prius.
Ανεξάρτητα πάντως με το αν ταιριάζει ή όχι σε πολλούς ή λίγους αυτό που αξίζει να σημειώσουμε και να θαυμάσουμε είναι πως πρόκειται για ένα τεχνολογικό επίτευγμα που πλέον έφτασε στη μαζική παραγωγή.
Είναι ένα προϊόν που έρχεται να απλοποιήσει τις διαδικασίες που αναγνωρίζουμε ως «οδήγηση» και χρήση ενός αυτοκινήτου μέχρι σήμερα.
Χώρια που δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είναι και το πρώτο του είδους.
.topgear.gr