Γέμισε κόσμο η παραλία του χωριού τον Αύγουστο. Εκείνοι που είχαν λίγο χώρο διαθέσιμο στο σπίτι τους φιλοξένησαν δυο – τρεις φίλους για να κάνουν ολιγοήμερες οικονομικές διακοπές. Η κρίση δημιούργησε πολλά θύματα και συνεχίζει ακάθεκτη το καταστροφικό της έργο.

Παρατηρώ τους ανθρώπους στο πρόσωπο (μια συνήθεια που κάποτε την… αθώωσα, «βαφτίζοντάς» την δημοσιογραφική περιέργεια).

Γνώριμες φιγούρες με άλλες διαθέσεις. Κι αν είναι αλήθεια πως η ψυχική μας διάθεση αντανακλάται στο πρόσωπό μας, τότε γύρω μου υπάρχουν πληγωμένες ψυχές.

Θλιμμένες φέτος και λιγοστές οι διακοπές. Οι εξελίξεις στην οικονομία πέλεκυς στα κεφάλια μας. Το μέλλον σκοτεινό. Φοβισμένοι οι εξ ανάγκης λουόμενοι μάταια προσπαθούν να εξαγνίσουν τη μιζέρια τους. Βουβή η παραλία. Η περσινή ζωντάνια, νοσταλγίας εικόνα στη θύμησή μας. Απρόθυμοι στις ομπρέλες τους αδυνατούν να απολαύσουν την ξεγνοιασιά των κουτσουρεμένων -έτσι κι αλλιώς- διακοπών, επειδή ακριβώς η ψυχολογία τους βρίσκεται στο ναδίρ. Οι συζητήσεις περιστρέφονται αποκλειστικά γύρω από τα οικονομικά. Καθένας προσπαθεί να μάθει από το συνομιλητή του κάποια είδηση αισιοδοξίας ή τουλάχιστον προσπαθεί να διαπιστώσει ότι και οι άλλοι βρίσκονται ακριβώς στην ίδια δυσμενή θέση που βρίσκονται κι αυτοί, δυστυχώς.

Καταγράφω το ευδιάκριτο πια αίσθημα της ντροπής:

-Να πιούμε μια μπυρίτσα;

-Άστο, ρε φίλε, θα πάω για φαγητό τώρα στο σπίτι και δε θέλω να μου κοπεί η όρεξη.(!)

Ντρέπονται πια οι Έλληνες επειδή δεν μπορούν να ξοδέψουν χρήματα όπως τα προηγούμενα χρόνια. Και η υπερηφάνεια μας – όση μας απόμεινε πια – κάνει απεγνωσμένες προσπάθειες να κρατηθεί σε κάποιο επίπεδο, μη μας καταλάβει ο διπλανός μας!

Είμαστε πια φτωχοί! Κι αν υπάρχει μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί είναι πολύ μικρό, όσα λάθη κι αν έχουμε κάνει στον οικονομικό μας προγραμματισμό. Η… μερίδα του λέοντος ανήκει στις κυβερνήσεις και στις κυβερνήσεις των κυβερνήσεων. Τώρα που έπεσαν οι μάσκες, ποιος τολμά να αρνηθεί όλα τα κακώς κείμενα που συνέβαιναν έως σήμερα στη χώρα και που ξαφνικά τα ανακάλυψαν και μας επιβάλλουν να τα αλλάξουμε όλα εν μια νυκτί, χωρίς κανείς να υπολογίζει τις ανθρώπινες απώλειες;

Γιατί, υπάρχουν θύματα σε αυτή την κρίση. Και όλοι τα ξέρουμε γιατί είναι δίπλα μας. Κι αν δεν έχει ακόμη ακουμπήσει κάποιους – κατά πώς δείχνουν τα πράγματα – είναι απλώς ζήτημα χρόνου. Η επόμενη γενιά θα έχει να διηγείται την αγωνία των γονιών της, προσπαθώντας να ορθοποδήσει και να ξαναχτίσει όσα σήμερα γκρεμίζονται.

Μακάρι να ξαναβρούμε γρήγορα τις χαμένες μας αξίες. Μακάρι να σταματήσει το συντομότερο δυνατό αυτό το κακό και να αποκατασταθούν άμεσα οι πληγέντες. Μακάρι να βρεθεί κάποιος να μπορέσει να βάλει ένα τέλος σ’ αυτή την κατρακύλα. Γιατί φοβάμαι, πως καθώς αυτός ο πόλεμος ασταμάτητα συνεχίζεται, ένας δεύτερος πόλεμος – εμφύλιος αυτή τη φορά – θα ξεσπάσει, με σκοπό να διαλύσει ό,τι έχει απομείνει. Ήδη τα πρώτα συμπτώματα φαίνονται. Η γκρίνια ανάμεσα στις επαγγελματικές τάξεις ξεκίνησε…

epikairanea.gr