E, στην Ελλάδα ζούμε… Α’ μέρος Γράφει Ο Δημήτρης Πάσσαρης

[antonis]

- Κύριε, κύριε… φώναξε η Ματούλα τεντώνοντας ταυτόχρονα ψηλά το χεράκι της για να τη δει ο δάσκαλος και να της δώσει το λόγο. Η Ματούλα ήταν ένα μικροκαμωμένο κοριτσάκι της τετάρτης δημοτικού, με πάρα πολλές απορίες.

Καθημερινά ρωτούσε διάφορα παράξενα – εξωσχολικά και μη – πράγματα τον υπομονετικό δάσκαλό της, τον κ. Κώστα (προσωπικά, πιστεύω πως τα παιδιά που έχουν τόσες πολλές απορίες μάλλον δεν έχουν καλή επαφή με τους γονείς τους, αλλά αυτό ας το εξετάσουν οι ειδικοί είμαι ο τελευταίος που θα τολμούσε να εκφράσει άποψη, και το μόνο που σε κάποιο βαθμό γνωρίζω είναι να καταγράφω παρόμοιες σκηνές).

- Τι θέλεις, βρε Ματούλα, ακόμα δεν ξεκινήσαμε το μάθημα, της απάντησε ο δάσκαλος, τάχα μαλώνοντάς τη που ακόμα δεν πρόλαβε να πει την «καλημέρα» του κι εκείνη άρχισε τις ερωτήσεις.

Ευσυνείδητος δάσκαλος ο κ. Κώστας. Αγαπούσε πολύ τη δουλειά του και όλους τους μαθητές. Έλεγε πως τα παιδιά μάς έχουν ανάγκη εμάς τους μεγαλύτερους και πρέπει να έχουμε πολλή υπομονή μαζί τους και να τα βοηθάμε. Δεν ήταν τυχαίο που τον συμπαθούσαν όχι μόνο όλοι οι μαθητές του σχολείου αλλά και οι συνάδελφοί του και οι γονείς. Η φήμη του ήταν μεγάλη σε όλη την πόλη όπου ζούσε και εργαζόταν, και κάθε χρόνο τα παιδιά παρακαλούσαν το διευθυντή του σχολείου να πάρει ο κ. Κώστας τη δική τους τάξη!

- Ε, να κύριε, ο μπαμπάς μου τον τελευταίο καιρό συνέχεια λέει: «ε, στην Ελλάδα ζούμε βρε παιδιά, τι περιμένετε;» Δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει αυτή η φράση. Μπορείτε να μου πείτε εσείς που είστε μεγαλύτερος;

Οι συμμαθητές της Ματούλας, συνηθισμένοι στις παράξενες ερωτήσεις της φίλης τους, έσπευσαν να συμφωνήσουν μαζί της: ναι, κύριε, και οι δικοί μας γονείς το λένε αυτό και οι φίλοι τους όταν έρχονται επίσκεψη στο σπίτι μας…

Ο κύριος Κώστας Παπαπέτρου κοίταξε το ρολόϊ του: 8 και 20′. Είναι πανέξυπνα τα σημερινά παιδιά, σκέφτηκε. Και πώς να απαντήσεις σε μια τέτοια ερώτηση ενός εννιάχρονου παιδιού;

Ο αμυντικός του μηχανισμός μπήκε σε λειτουργία άμεσα. Έπρεπε να κερδίσει χρόνο για να σκεφτεί και να δώσει τη σωστή απάντηση στους μαθητές του. Ήθελε πάντα να λέει την αλήθεια στα παιδιά και αυτό ήταν πολύ δύσκολο, τόσο για τις φράσεις που έπρεπε να επιλέξει όσο και για τις απαντήσεις στις επόμενες ερωτήσεις που θα γεννούσαν τα λόγια του στα μικρά αυτά μυαλουδάκια.

- Ένα τέτοιο σοβαρό θέμα θέλει πολλή συζήτηση, Ματούλα. Γι αυτό παιδιά, αφού πολλοί από εσάς έχετε ακούσει αυτή τη φράση από τους γονείς σας, προτείνω αυτή τη βδομάδα να τους ρωτήσετε και να συζητήσουμε όλες τις πληροφορίες τη Δευτέρα, την πρώτη ώρα των μαθημάτων. Τι λέτε;

Τα παιδιά συμφώνησαν με την πρόταση του δασκάλου τους. Μόνο η Ματούλα φάνηκε λίγο στενοχωρημένη επειδή δεν πήρε την απάντησή της εκείνη τη στιγμή αλλά, μπροστά στη σύμφωνη γνώμη όλης της τάξης δεν επέμεινε άλλο και θα περίμενε υπομονετικά τη Δευτέρα.

Συνεχίζεται…
epikairanea.gr

[antonis]

Οι επόμενες μέρες κύλησαν σε περίεργο κλίμα για όλους. Τα παιδιά, όπως ήταν αναμενόμενο, ανέφεραν στους γονείς τους όλη τη συζήτηση με το δάσκαλό τους. Κάποιοι αντέδρασαν απότομα και νευρικά: «Τι είναι αυτά που θέλει να σας πει ο δάσκαλος; Τι ξέρει αυτός; Και τι θα σας εξηγήσει; Και κυρίως, τι θα καταλάβετε εσείς;»

Κάποιοι είχαν περισσότερο ήπια αντίδραση: Ε, για να δούμε. «Θα μπορέσει να σας δώσει να καταλάβετε τίποτε; Όλοι σε ένα καζάνι βράζουμε και μόνο μερικοί επιτήδειοι περνούν ζωή χαρισάμενη…»

Και κάποιοι άλλοι: «Μακάρι να βρεθεί επιτέλους ένας άνθρωπος να σας εξηγήσει τι γίνεται στην Ελλάδα, γιατί εμείς, παιδί μου, ακόμα δεν έχουμε καταλάβει!»

Τις επόμενες μέρες το θέμα μονοπώλησε τις συζητήσεις στο σχολείο. Τα παιδιά αντάλλασαν μεταξύ τους τις απόψεις των γονιών τους και μπερδεύονταν ακόμα περισσότερο!

Μια ομάδα γονέων μίλησε στο διευθυντή: «Είναι δυνατόν, ένα τέτοιο θέμα “ταμπού” για την ελληνική πραγματικότητα, να παίρνει σάρκα και οστά και να τίθεται προς εξέταση από παιδάκια του δημοτικού και ένα δάσκαλο που δεν γνωρίζουμε τις προθέσεις του; Η σχολική κοινότητα κινδυνεύει από τέτοιου είδους πρωτοβουλίες! Στέλνουμε τα παιδιά μας στο σχολείο για να μάθουν γράμματα και τίποτε άλλο, φώναζαν στο γραφείο του και απαιτούσαν να λάβει δραστικά μέτρα κατά της επικείμενης συζήτησης. Να του απαγορεύσετε να ασχοληθεί με το θέμα και να του επιβάλετε να περιοριστεί αυστηρά στα εκπαιδευτικά του καθήκοντα!»

Ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων μόλις πληροφορήθηκε το θέμα από τους γονείς, συνεδρίασε εκτάκτως, αλλά απόφαση δεν μπόρεσε να πάρει. Κάθε ένας από το διοικητικό συμβούλιο είχε διαφορετική άποψη και δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν. Αρκέστηκαν μόνο να γράψουν στο πρακτικό: «Σήμερα… συνεδρίασε το Δ.Σ. κλπ… και αποφάσισε να προτείνει στο διδακτικό προσωπικό και στο διευθυντή του σχολείου να προτάξουν πάνω απ’ όλα το καλό των μαθητών και να πράξουν ως τα εκπαιδευτικά τους καθήκοντα προβλέπουν…»

Και, επειδή τέτοιου είδους πρωτοβουλίες επιφέρουν αναστάτωση στην ομαλή λειτουργία της σχολικής κοινότητας, ο διευθυντής έπιασε το δάσκαλο στα σκαλιά το πρωί της Παρασκευής και του είπε σε αυστηρό τόνο:

«Κύριε Παπαπέτρου, εκτιμώ ότι έχετε υπερβεί τις αρμοδιότητές σας. Προκαλέσατε μεγάλη αναστάτωση στο σχολείο μας με αυτά που συζητάτε με τους μαθητές σας και με τις πρωτοβουλίες που παίρνετε ερήμην μου. Να ακυρώσετε αμέσως τη συζήτηση που έχετε σχεδιάσει με τα παιδιά και στο μέλλον να περιοριστείτε αυστηρά στα εκπαιδευτικά σας καθήκοντα και μόνο. Τα παιδιά έχουν τους γονείς τους για να τους λύνουν οποιεσδήποτε απορίες που δεν αφορούν το εκπαιδευτικό μας έργο. Εσείς δεν έχετε δικαίωμα να επεμβαίνετε σε τέτοια θέματα. Άντε, να προλάβουμε να μη φτάσουν όλα αυτά στα αυτιά του 2ου γραφείου και αρχίσουν οι προϊστάμενοι να τηλεφωνούν και να ζητούν εξηγήσεις!

Θέλω να ξέρετε όμως, ότι εκτιμώ το ενδιαφέρον σας για τις όποιες απορίες των μαθητών μας, αλλά πείτε μου σας παρακαλώ, πείτε μου: Σε ποια άλλη χώρα το είδατε αυτό να γίνεται; Μιλάμε για παιδάκια εννέα χρονών! Πού το είδατε, κύριε Παπαπέτρου; Και κυρίως πείτε μου: Πού ζείτε κύριε Παπαπέτρου; Στην Ελλάδα ζείτε! Πού νομίζετε ότι ζείτε; Ε;…»

Συνεχίζεται…
epikairanea.gr

[antonis]

Ο δάσκαλος άκουγε το παραλήρημα του διευθυντή του και δεν πίστευε στ’ αυτιά του! Αρκέστηκε μόνο να πει ένα τυπικό «εντάξει κύριε διευθυντά» και έφυγε για την τάξη του. Η μέρα κύλησε αργά για όλους, βασισμένη στο τυπικό της καθημερινότητας για άλλη μια φορά.

Το Σαββατοκύριακο θα είχε το χρόνο να βάλει τάξη στις σκέψεις του και να ξεκαθαρίσει όλα όσα συνέβησαν τις προηγούμενες μέρες στο σχολείο. Τη Δευτέρα θα άρχιζε μια καινούρια εβδομάδα και έπρεπε να είναι – έτσι κι αλλιώς – εποικοδομητική για όλους και κυρίως για τους μικρούς μαθητές με τις μεγάλες απορίες!

«Μήπως κάνω λάθος;» αναρωτιόταν όλο το Σαββατοκύριακο…

Στα 36 του χρόνια ο κ. Κώστας είχε απαρνηθεί πολλά στερεότυπα, πολλές αρχές και κανόνες και τα περισσότερα απ’ όσα είχε ο ίδιος διδαχτεί στα σχολεία του ως μαθητής. Πίστευε πως οι ιδέες δοκιμάζονται και κρίνονται στο πέρασμα των χρόνων και είχε αναγάγει σε ύψιστο καθήκον του να αφυπνίσει τους μαθητές του και να μη γίνει ο ίδιος ένας δάσκαλος, που απλά θα αναπαράγει μία νέα γενιά άβουλων ή στενοκέφαλων ανθρώπων.

Το πρωί της Δευτέρας το κουδούνι χτύπησε για πρώτη φορά αυτή τη βδομάδα. Γονείς, μαθητές και δάσκαλοι αντάλλασσαν περίεργες ματιές, γεμάτες απορία, αγωνία ίσως και φόβο. Μάλλον ήταν η ιδέα του. «Όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται…» σκέφτηκε και ανέβηκε για την τάξη του. Ο διευθυντής τον περίμενε απ’ έξω: «Καλή βδομάδα και όπως είπαμε κύριε Παπαπέτρου, έτσι;» του είπε χτυπώντας τον φιλικά στην πλάτη και έφυγε για το γραφείο του.

Ο δάσκαλος μπήκε στην τάξη, έκλεισε την πόρτα, είπε την «καλημέρα» του στα παιδιά και κάθισε στην έδρα του. Τα παιδιά – που είχαν αντιληφθεί το μυστήριο κλίμα των ημερών – με θρησκευτική ευλάβεια παρατηρούσαν τον αγαπημένο τους δάσκαλο. Ο κ. Κώστας, που έβλεπε τα γεμάτα αγωνία προσωπάκια τους, σηκώθηκε όρθιος, τα κοίταξε στα μάτια και τους είπε:

- Αγαπημένα μου παιδιά, κρατάτε μυστικό;

- Ναιιιιιιι, απάντησαν όλα μαζί.

- Λοιπόν. Θα κάνουμε μια συμφωνία και δε θα πείτε τίποτε σε κανένα. Θα είναι το δικό μας μυστικό για πάντα. Συμφωνείτε;

- Ναιιιιιιι, απάντησαν και πάλι όλα με μια φωνή.

Στην τάξη του είχε 17 παιδιά ο κ. Κώστας. Οι γονείς τους εξασκούσαν πολλά και διαφορετικά επαγγέλματα. Ελεύθεροι επαγγελματίες, ιδιωτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι, διευθυντές, ένας δικηγόρος, δύο εκπαιδευτικοί, ένας ταξιτζής κ.ά. Ένα κοριτσάκι είχε χάσει τον πατέρα της σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και ένα αγοράκι είχε χωρισμένους γονείς. Ένας μαθητής ήταν από την Αλβανία και μια μαθήτρια από τη Ρουμανία. Μια μητέρα ήταν δημοτική σύμβουλος πάνω από 10 χρόνια. Δύο δίδυμα είχαν πατέρα ιερέα. Ένα παιδάκι ήταν μάρτυρας του Ιεχωβά. Ένα άλλο, που είχε πατέρα στρατιωτικό, είχε έρθει από τη Μυτιλήνη φέτος. Όλα τα παιδιά είχαν διαφορετικές εικόνες από την καθημερινότητά τους και διαφορετικές σκέψεις να καταθέσουν στη συζήτηση με το δάσκαλο.

Ο κ. Κώστας τα γνώριζε πολύ καλά αυτά. Το στοίχημα για κείνον ήταν να μπολιάσει το μυαλουδάκι τους με πανανθρώπινες αξίες που κατά πως φαίνεται έχουν μπει εδώ και χρόνια στο περιθώριο ή τις έχουμε προσαρμόσει έτσι όπως είναι βολικό για την κοινωνία των ενηλίκων!

Συνεχίζεται…
epikairanea.gr

[antonis]

«Ε, λοιπόν παιδιά μου, εμείς οι μεγάλοι, που έχουμε φτιάξει τη ζωή μας τάχα όμορφη και την προφυλάσσουμε από κακόβουλους που θέλουν να μας βλάψουν, πολλές φορές λέμε ψέματα, κυρίως επειδή φοβόμαστε μη χάσουμε αυτά που έχουμε αποκτήσει»…

…»Το κακό είναι ότι συνηθίσαμε να λέμε ψέματα και μοναδικός μας σκοπός είναι να χτίζουμε το μέλλον μας πάνω σε όχι και τόσο καθαρά πράγματα. Μας τρομάζουν οι γύρω μας και ανησυχούμε για το μέλλον μας. Αυτό μας κάνει πολλές φορές να παίρνουμε αποφάσεις που δεν είναι και τόσο καλές!

Βάζουμε στόχους και επιδιώκουμε με κάθε τρόπο – θεμιτό και αθέμιτο – να τους εκπληρώσουμε, αδιαφορώντας για ιδανικά και αξίες…»

Μίλησε αρκετή ώρα ο δάσκαλος και οι μαθητές του όλοι τον άκουγαν με πολλή προσοχή. Η αυτοκριτική ενός μεγαλύτερου δεν ήταν κάτι συνηθισμένο και εκτιμούσαν την εμπιστοσύνη που έδειχνε ο δάσκαλος και συζητούσε μαζί τους τόσο σοβαρά.

Μετά από αυτό τον πρόλογο ο κ. Κώστας μπήκε στο κυρίως θέμα: έπιασε πρώτα απ’ όλα τα κόμματα, που στόχο έχουν μόνο να χωρίζουν τους πολίτες σε «δικούς» τους και «ξένους». Τους είπε πως το μόνο που τα ενδιαφέρει είναι ο τρόπος που θα αυξήσουν τα μέλη τους και όχι πώς θα τροποποιήσουν την ιδεολογία τους ώστε να προάγουν πολιτισμό και ιδέες.

Ύστερα μίλησε για τους πολιτικούς που μοιάζει να είναι αντίπαλοι και εχθροί του λαού! Που προτάσσουν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες και συμφέροντα, ενώ θα έπρεπε να βοηθούν τον κόσμο να προοδεύσει και να καλλιεργηθεί.

Τους μίλησε για τους μεγαλοεπιχειρηματίες και τα οικονομικά κεφάλαια που μαζί κινούν τα νήματα και πιέζουν τον κόσμο και τον εκφοβίζουν.

Αμέσως μετά για τους δημοσιογράφους που διαπλέκονται με πολιτικούς και επιχειρηματίες και κάνουν συμφωνίες κάτω από το τραπέζι ξεπουλώντας αρχές, ήθος, αξιοπρέπεια.

Τους είπε ότι η Ελλάδα δεν είναι κράτος δικαίου και έπαψε εδώ και χρόνια να είναι κοιτίδα του πολιτισμού, όπως λέγανε κάποτε για τους προγόνους μας. Τόνισε πως είμαστε περήφανοι για κείνους αλλά δεν έχουμε και πολλά για να υπερηφανευθούμε από τους σημερινούς.

Τους μίλησε για σκάνδαλα και ατιμωρησία. Τους είπε ότι δεν υπάρχει αξιοκρατία και ότι η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της. Μόνο που δεν φταίει η ίδια ως χώρα γι αυτό, αλλά εκείνοι που έχοντας την όποια εξουσία στα χέρια τους, ξεπούλησαν τις ιδέες και τις αξίες τους!

Τους μίλησε για το ρόλο των υπερδυνάμεων και τους G20, για λαμόγια και απατεώνες, για κερδοσκόπους και χρηματιστήρια κ.ά. Τους είπε ότι αυτή την εποχή η Ελλάδα έχει ανάγκη τους πνευματικούς της ανθρώπους – που λιγόστεψαν κι αυτοί – για να μπουν μπροστάρηδες και να παρακινήσουν το λαό. «Είμαστε κι εμείς ένα κομμάτι του σάπιου συστήματος», τόνισε. «Συμμετέχουμε, εσκεμμένα ή όχι, στη λειτουργία του και έχουμε ευθύνη. Δείχνει να θέλουν να μας καταστρέψουν τη συνείδηση και τη δύναμη να αντιδράσουμε. Και τέλος πάντων παιδιά μου, μη ξεχάσετε ποτέ, πως το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι!»…

epikairanea.gr

[antonis]

Κι ο δάσκαλος συνέχισε: Αλλά, το πιο σημαντικό παιδιά μου είναι να μη σκύβουμε το κεφάλι στις δυσκολίες, απ’ όπου κι αν προέρχονται. Εσείς, να μάθετε στη ζωή σας να αγωνίζεστε.

Να μη βλάπτετε με τις πράξεις σας κανένα και να προσπαθείτε για το καλύτερο και το γενικό καλό, αφήνοντας στην άκρη τα ατομικά μικροσυμφέροντα. Από τη θέση που θα βρίσκεστε να επιδιώκετε την πρόοδο σε όλους τους τομείς. να ανακαλύψετε και πάλι τις αξίες που κάποιοι από εμάς θυσίασαν, και κυρίως, να μεταδίδετε την ελπίδα για ένα καλύτερο «αύριο» σε όλους γύρω σας.

Ο δάσκαλος δεν έκανε καθόλου μάθημα. Η συζήτηση κράτησε και τις έξι ώρες των μαθημάτων και απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις χωρίς υπεκφυγές. Ανάσα δεν ακούστηκε όλη τη μέρα από την τάξη! Ήταν ένα μάθημα ζωής, όπως τούς τόνισε χαρακτηριστικά ο κ. Κώστας. Ένα μάθημα που δεν θα το ξεχνούσαν ποτέ, επειδή κατά τη διάρκεια της συζήτησης όλοι οι μαθητές διέκριναν χαρακτηριστικά γνωρίσματα από την καθημερινότητα της δικής τους οικογένειας. Ο σπόρος είχε πέσει και τα παιδιά άρχισαν πια να βλέπουν με πιο κριτικό πνεύμα τις κινήσεις και τις ενέργειες των δικών τους γονιών.

Είχαν μόλις ανακαλύψει την κορυφή του παγόβουνου. είχαν μόλις ανοίξει – πρόωρα(;) – μια διπλά κλειδωμένη πόρτα που τους φανέρωσε τα κρυμμένα μυστικά των μεγάλων! Λες και γίναν δέκα χρόνια μεγαλύτερα μέσα σε ένα μόνο πρωινό!

Μια παρέα παιδική – αγόρια και κορίτσια – ένα σώμα που φούσκωνε από ικανοποίηση, κατέβαινε το δρόμο για το σπίτι, κρατώντας στα χέρια της τον κόσμο όλο! Κοιτάζονταν μεταξύ τους τα παιδιά και χαμογελούσαν. Κι έβλεπες σ’ αυτά τα χαμόγελα τη λύπη για τα λάθη των μεγάλων παρέα με το πάθος για τη μεγάλη αλλαγή: «ΕΜΕΙΣ θα τ’ αλλάξουμε όλα…»!

Κι είπαν πως θα φτιάξουν ένα κόσμο καλύτερο για να είναι περήφανα όταν έρθει η ώρα να τον κληροδοτήσουν στα παιδιά τους. Πως θα έχουν το ίδιο χαμόγελο στα χείλη τους όπως και τώρα! Κι έδωσαν όρκο κρυφό πως θα κάνουν τα πάντα για να προσφέρουν στην επόμενη γενιά εκείνα που της αξίζουν. Πως δε θα σκύψουν το κεφάλι και πως θα προσπαθήσουν μαζί να διορθώσουν τα λάθη των προηγούμενων γενιών. Αγόρασαν και δαχτυλίδια πλαστικά απ’ το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς για να μη ξεχάσουν ποτέ τον όρκο τους. Είπαν πως θα μείνουν για πάντα μαζί, όπου και αν τους φέρει η ζωή. Έφτιαξαν ένα όρκο μ’ αυτούς τους όρους και μετά από χρόνια θα έκαναν τον απολογισμό…

Από κάτω υπέγραψαν με μεγάλα γράμματα κι όχι με τίποτε πρόχειρες και βιαστικές τζίφρες. Σφράγισαν τη συμφωνία τους κολλώντας αυτοκόλλητα – ενδεικτικά της φυσιογνωμίας τους – πάνω στο χαρτί.

Το μυστικό τους δεν το έμαθε ακόμα κανείς, εκτός από εμένα κι εσάς που το διαβάζετε τώρα.

Τους είπα να υπογράψω κι εγώ τον όρκο τους.

«Είσαι μεγάλος», μου είπαν…

epikairanea.gr

[Κατερίνα]

Ο τροπος με τον οποιο εκφραζεται ο Δημητηρης και αποτυπωνει τις σκεψεις του στο χαρτι , πραγματικα σε καθηλωνει.
Απλος , μεστος και αμεσος ο λογος του.....


Για αλλη μια φορα , respect Δημητρη !!!!!

[antonis]

Ο τροπος με τον οποιο εκφραζεται ο Δημητηρης και αποτυπωνει τις σκεψεις του στο χαρτι , πραγματικα σε καθηλωνει.
Απλος , μεστος και αμεσος ο λογος του.....


Για αλλη μια φορα , respect Δημητρη !!!!!

Συμφωνω απολυτα κατερινα, στην παρεα ειναι απολαυστικος και με πηγαιο χιουμορ!