Η «Επέλαση των Ούνων» Γράφει Ο Δημήτρης Πάσσαρης

[antonis]

Στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Θεάτρου – Κινηματογράφου Πολιτικής Σκηνής και Διπλωματίας παρακολουθούμε τον τελευταίο καιρό το τρίπτυχο Ε.Ε., Δ.Ν.Τ. και ΣΙΑ, με παραστάσεις και προβολές ταινιών σε όλο τον κόσμο. Έχουμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε τη δημιουργική φαντασία συγγραφέων και σκηνοθετών αλλά και την τόλμη των ιδιοκτητών των θεάτρων, που ρισκάρουν διεθνώς τα χρήματά τους, για το αμφίβολο αποτέλεσμα του πρωτότυπου και συνάμα πιλοτικού εγχειρήματος!

Πίσω από τις κάμερες αμέτρητοι συντελεστές, άγνωστοι οι περισσότεροι, αλλά οι ήρωες γνωστοί μας όλοι! Αυτές τις μέρες παρακολουθούμε το πρώτο μέρος που είναι μια σπονδυλωτή ταινία με τίτλο: «Ελλάδα, χθες, σήμερα, αύριο». Ακολουθούν Ισπανία, Πορτογαλία και τελειώνει με το: «Προϋποθέσεις για τη συνέχεια και τη συμμετοχή στο μεγάλο φαγοπότι».

Η ταινία είναι βασισμένη στην «Επέλαση των Ούνων», επειδή οι Βόρειοι λαοί ανέκαθεν ήθελαν να κατέβουν Νότια και πάντα είχαν τους λόγους τους. Εκείνα τα χρόνια το έκαναν σφάζοντας και λεηλατώντας. Στις μέρες μας το κάνουν με πιο κομψό τρόπο και προπαντός… δημοκρατικά!
Σκηνές απείρου κάλλους διαδραματίζονται σε όλες τις ταινίες και στις παραστάσεις, που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον και την προσοχή των θεατών.

Τα συναισθήματα διαδέχονται το ένα το άλλο με άκομψο – ομολογουμένως τρόπο – επειδή δεν είναι αυτός ο σκοπός των σκηνοθετών!
Αλλά, ας αφήσουμε τα λόγια και ας αφεθούμε στη μαγεία της τέχνης για να ανέβουμε ποιοτικά και πνευματικά και να καλλιεργήσουμε την προσωπικότητά μας, ώστε να φτάσουμε στο τέλος στην… κάθαρση!

ΣΚΗΝΗ 1η
(συνομιλία φίλων στο μετρό)
- Τα ’μαθες ρε φίλε; Δικάζουν την Ελλάδα!
- Δικάζουν ή διχάζουν;
- Δικάζουν…
- Είσαι πίσω. 300 δις εις θάνατον η ετυμηγορία!
- Τα κάναμε σαλάτα! Όλοι φταίμε γι αυτά τα χάλια!
- Ο λαός δεν φταίει! Πίστευε πάντα στους πολιτικούς που τον κυβερνούσαν και οραματιζόταν την καλύτερη Ελλάδα που του έδειχναν! Του έλεγαν: «Σε λίγα χρόνια θα βγούμε νικητές και άλλα λίγα χρόνια λιτότητας, για μια Ελλάδα νέα, για να βγούμε από το τούνελ, κλπ κλπ»…
- Στην Ελλάδα της διαπλοκής και της διαφθοράς όλοι έβαλαν το δάχτυλο στο μέλι…
- Γενικεύεις, ρε φίλε! Εγώ δεν είχα την ευκαιρία ούτε καν να δω το βαζάκι από κοντά. Πόσοι είναι εκείνοι που βούτηξαν το δαχτυλάκι τους; Και κυρίως, ΠΟΙΟΣ τους επέτρεψε να το βουτήξουν; Σε ένα πολιτικό σύστημα διεφθαρμένο, με διεφθαρμένη δημόσια διοίκηση τι περιμένεις; Κάθε ένας κάνει ό,τι μπορεί…!
- Άδικο έχουν οι ξένοι που θέλουν την κεφαλή της Ελλάδος επί πίνακι;
- Άδικο έχουν. Όταν πονάει το χέρι δεν το κόβεις. Το θεραπεύεις και μάλιστα, ψάχνεις την πηγή του κακού και το ξαποστέλνεις.
- Ναι, αλλά υπάρχουν και οι νόμοι και προβλέπουν τιμωρία.
- Δυστυχώς όμως, δεν τιμωρούνται πάντα οι ένοχοι. Και να ξέρεις ότι οι «αγορές» ακούνε μόνο στο χρήμα…

ΣΚΗΝΗ 2η
Αφηγητής
(ανεβασμένος πάνω στη Βουλή των Ελλήνων):
«Τέτοιοι που είμαστε, τέτοιους πολιτικούς έχουμε», λένε εδώ και χρόνια κάποιοι Έλληνες. Ή: «Έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζει». Δηλαδή, οι συμπατριώτες μου εννοούν ότι έχει σαπίσει η προσωπικότητα του ελληνικού λαού και κατ΄επέκταση, σάπιοι είναι και οι πολιτικοί μας.
Μοιάζει να είμαστε εγκλωβισμένοι σε ένα φαύλο κύκλο όπου μόνο ο νόμος της βαρύτητας κυριαρχεί και μας τραβάει ολοένα και πιο χαμηλά, υποβαθμίζοντας συνεχώς το επίπεδό μας (λαού και πολιτικών) σε μια αρρωστημένη σχέση δράσης και αντίδρασης, δούναι και λαβείν.
Και ακούω αυτές τις φράσεις καθημερινά, λες και απεγνωσμένα ζητάμε συγχωροχάρτι από τον ίδιο μας τον εαυτό, σε μια προσπάθεια να εξιλεωθούμε από την πασιφανή εθνική – εδώ και χρόνια – κατρακύλα μας.
Και ΟΧΙ, δεν το δέχομαι! Δεν είναι «τέτοιοι» οι Έλληνες! Δεν είμαστε «τέτοιοι» που μας περιγράφουν γενικεύοντας τα ξένα περιοδικά που βάλλουν κατά του εξιλαστήριου θύματος που έτυχε να είναι σήμερα η χώρα μας και ήδη από χρόνια σταυρωμένη από εταίρους εγχώριους, ευρωπαϊκούς και διεθνείς τραβάει το δικό της Γολγοθά! Εταίρους τιμωρούς εν ονόματι της δικής τους φαινομενικής ανωτερότητας!
Κρίση δεν περνάνε οι Έλληνες. Το σύστημα είναι σάπιο και δεν φρόντισε για ασπίδες προστασίας από εχθρικά πλαγιοκοπήματα. Οι μεγάλοι στρατηγοί της παγκοσμιοποίησης βυθισμένοι στην απατηλή ευδαιμονία τους περιφέρονται σαν βασιλιάδες χωρίς ρούχα, ταλαιπωρώντας και εξοντώνοντας τους λαούς τους, αδιαφορώντας ή ξεχνώντας ότι πάνω στις πλάτες τους στήριξαν το οικοδόμημά τους. «Όλοι μαζί θα πέσουμε», φωνάζει ο λαός σε ώττα μη ακοόντων.

ΣΚΗΝΗ 3η
Ο… χορός. Πλατεία Κλαυθμώνος
(συνειρμικά, για το πάλαι ποτέ κλάμα του λαού).
Γιατί απορείτε που ο λαός κατεβαίνει σε πορείες; Γιατί αναρωτιέστε που δεν θέλει να κατανοήσει τα λογικά σας επιχειρήματα; Ο λαός σας θέλει αρχηγούς δίπλα του με κοινή πορεία και εσείς τα έχετε κάνει θάλασσα! Εσείς, που εδώ και 35 περίπου χρόνια με σοβαροφάνεια και στόμφο κοκκορεύεστε για τις μεγάλες σας πολιτικές επιτυχίες! Αγέλαστοι κάνετε τις εξαγγελίες σας και «όποιος δεν συμμορφώνεται να τιμωρείται»! Νέα ήθη, παλαιών εποχών… Και τότε, γιατί διαμαρτύρεται ο λαός; Γιατί δεν ακούτε τη θέληση του λαού;
Μένει να σας πεί κι ένα μεγάλο «ευχαριστώ» για τις Θυσίες (!) που κάνατε και κάνετε γι αυτόν. Που τον σώσατε για άλλη μια φορά από τα χειρότερα! Που τσαλαπατήσατε τον εθνικό του εγωισμό και τον καταντήσατε σκουλήκι να σέρνεται ικέτης για το αυτονόητο!
Θέλει όραμα, θέλει φαντασία, θέλει τόλμη! Κι εσείς αναλώνεστε για άλλη μια φορά με τα οικονομικά αδιέξοδα που έφτιαξαν άλλοι εκτός από το λαό σας!
Λυπάμαι! Ο λαός υπάκουσε μέχρι σήμερα στις προσταγές σας, ελπίζοντας σε καλύτερες μέρες. Ανακόλουθος δεν ήταν στα όσα συμφωνήσατε. Εσείς, οι πολιτικοί μας δεν τηρήσατε τις υποσχέσεις σας. Μα, δεν έχουμε τίποτα να μοιράσουμε! Όλοι μαζί δεν προχωράμε; Στόχος μας δεν είναι η πρόοδος; Ή μήπως όχι;

ΣΚΗΝΗ 4η
(Στον Παρθενώνα με ύφος σκεφτικό και με το χέρι στο πηγούνι ο ήρωας μονολογεί και ατενίζει την Αθήνα).
Κανείς δεν έχει εμπιστοσύνη σε κανένα πια. Και ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο; Ότι πέρασε ο καιρός που οι αξίες περνούσαν κρίση! Τσαλαπατήθηκαν ήδη και θυσιάστηκαν στο βωμό του εύκολου κέρδους και των διαφόρων προσωπικών συμφερόντων! Τις ΑΞΙΕΣ μας θέλουμε να μας ξαναδώσουν πίσω οι διοικήσεις μας με την υπόσχεση ότι αυτή τη φορά θα τις περιφρουρήσουν ως κόρη οφθαλμού. Γι αυτό έχουμε τόσο πολλούς – αμέτρητους – νόμους επειδή χάθηκε πια η μπέσα, το φιλότιμο! Γιατί οι αθώοι ένοχοι είναι ένοχοι αθώοι! Γιατί έχουμε γίνει η χώρα του «δε βαριέσαι», για να μη το πω χειρότερα!

Ζούμε μια πραγματικότητα εδώ και 35 χρόνια που δεν μας αξίζει. Σαν στρουθοκάμηλοι όλοι το αγνοούσαν ενώ εκείνο δούλευε και σήμερα έσκασε σαν ηφαίστειο και μας καίει ζωντανούς! Δεν αρκεί σήμερα να είσαι καλός καπετάνιος και να έχεις χαρτογραφήσει τα νερά! Πρέπει επιπλέον να φοράς και στολές από αμίαντο και δυστυχώς δεν έχουν προβλεφθεί τέτοιες για το λαό! Μόνο μια ελίτ κοινωνία θα σωθεί που έβαλε τους όρους του παιχνιδιού και έκανε στημένο παιχνίδι εν αγνοία μας και εις βάρος μας.

Κι ο λαός, που μέχρι σήμερα έχει μάθει ΜΟΝΟ να ελπίζει, ΜΟΝΟΣ του και πάλι θα δημιουργήσει μια νέα αχτίδα φωτός, για να συνεχίσει να υπάρχει, μη έχοντας να περιμένει τίποτα από κανένα.
Και αναρωτιέμαι: Νοιάζονται οι ηγέτες για τους λαούς τους; Ή τους βλέπουν σαν υποζύγια που πρέπει να τα μαστιγώνουν μέχρι θανάτου; Ζούμε ή όχι τη σύγχρονη, πολιτισμένη, εκδοχή της κου κλουξ κλαν!

ΣΚΗΝΗ 5η
Ο λαός:
Ποια ανάγκη μας έσπρωξε να γίνουμε «τέτοιος» λαός; Και γιατί να γίνουν «τέτοιοι» και οι πολιτικοί μας; Θέλουμε να θαυμάζουμε τους πολιτικούς μας και θέλουμε να μας εμπνέουν, αλλά εδώ και χρόνια δεν φαίνεται κανείς ικανός να πάρει τα πράγματα πάνω του και να δουλέψει για μας. Γι αυτό τους ψηφίζουμε. Για να δουλέψουν για μας. Για να μας προσφέρουν την Ελλάδα που μας έταξαν και που χρόνια με περίσσιο κουράγιο υπομένουμε και περιμένουμε τις καλύτερες μέρες.

Τα παιδιά μας περιμένουν και ελπίζουν. Τα παιδιά μας ρωτούν και ανησυχούν. Και εμείς δεν έχουμε πια κουράγια ούτε και απαντήσεις. Επειδή καταλύθηκαν όλες οι σταθερές και τίποτε δεν είναι σίγουρο πια. Τίποτε και κανένα δεν εμπιστευόμαστε πια. Έχασαν πια το νόημά τους οι λέξεις από τα στόματα εκείνων που ζητούν την ψήφο μας. Αφού εκείνοι δεν τις πιστεύουν πώς να τις πιστέψουμε εμείς; Σας έχουμε καταλάβει από καιρό. Δεν έχετε την ικανότητα καν να κρατήσετε τις μάσκες σας στο πρόσωπό σας! Ένα μόνο ελαφρυντικό σας αναγνωρίζω: Οι μαριονέτες, ακόμα και αν βρουν ψαλίδι για να κόψουν τα νήματα που τις κινούν, δεν θα το κάνουν…

ΣΚΗΝΗ 6η
(περπατώντας στους δρόμους της πόλης)
Επίλογος – απορίες.
Πίσω πάμε ή μπροστά, με συνενόχους την ΕΕ, το ΔΝΤ, τους κερδοσκόπους και όλους εκείνους που τελευταία γνωρίσαμε ως πρωταγωνιστές;
ΥΓ: Συγγνώμη για τη δραματοποίηση! Έχω ανάγκη κάπου να πιστέψω, κάπου να πιαστώ για να συνεχίσω κι εγώ…

Δημήτρης Πάσσαρης