Του Μανώλη Τρίκα, Δημοτικού Συμβούλου Ελληνικού-Αργυρούπολης.

Όλα αυτά τα χρόνια άνθρωποι που κοίταξαν μόνο την προσωπική τους καλοζωία, δημιούργησαν ασφαλείς συντεχνιακούς μηχανισμούς, έτσι ώστε να εξασφαλίσουν μέσα από αυτούς και με κάθε τίμημα, την παρασιτική ύπαρξη τους εις βάρος του κοινωνικού συνόλου.

Ακολουθώντας την τακτική του γυμνοσάλιαγκα έρποντας και γλείφοντας, οπαδοί της οσφυοκαμψίας και της υποτέλειας γυροφέρνουν στα κέντρα εξουσίας καταλαμβάνοντας διάφορες βαθμίδες. Αστείρευτη η αλληλεγγύη των ανθρώπων αυτών, μια λυκοφιλία, βασισμένη στους νόμους της αγέλης καθότι και αιμοβόρα αρπαχτικά, αδίστακτοι, βουλιμικοί και αδηφάγοι. Στόχος η υπεραξία. Πάθος το δημόσιο χρήμα. Κανόνας «κόρακας κοράκου μάτι ,δε το βγάζει». Σύμμαχος όποιος τους προσφέρει περισσότερα. Έρωτας η καιροσκοπία. Σεβασμός, αγάπη και αξιοπρέπεια λέξεις που ανήκουν σε επικοινωνιακά κοσμητικά επίθετα δανεικές από άγνωστα λεξικά.

Χαρακτηριστικό; Ατσαλάκωτοι σαν τους πρωταγωνιστές σαπουνόπερας, τα χέρια τους προκλητικά αδούλευτα, το βλέμμα πάντα γεμάτο φαιδρότητα, που κατά βάθος σε κοιτά σαν ζυγαριά ακριβείας στην τσέπη, ο λόγος τους πάντα με «όραμα» υποκρύπτοντας μια ενδόμυχη αυτοκριτική, ξέροντας πάντα καλύτερα από όλους που είναι το μεμπτό, έχοντας την προσωπική εμπειρία από το παρελθόν ως μπούσουλα.

Αυτοί οι άνθρωποι που τόσα χρόνια υπηρετούν τα ξένα συμφέροντα, απολαμβάνοντας τα τεράστια προσωπικά τους ανταλλάγματα, είναι αυτοί με την εκποιημένη ηθική, που σήμερα ζητούν να εκποιηθεί το μέλλον του τόπου, μαζί με τον ίδιο τον τόπο και το μέλλον των παιδιών μας.

Η μετανάστευση είναι γεγονός, ελληνόπουλα παίρνουν το δρόμο της ξενιτιάς, μη έχοντας καμιά ελπίδα για τίποτα πια σε αυτόν τον τόπο. Προδομένα από τις άγονες ελπίδες των γονιών τους. Προδομένα από τους μεγάλους «εθνοσωτήρες» ενός απαξιωμένου πολιτικοοικονομικού συστήματος, που τους καλεί να ζήσουν στην ανεργία. Για τα πιο τυχερά υπάρχει αυτασφάλιστη εργασία των 500 ευρώ. Την ίδια ώρα τα τσιράκια και οι αργόμισθοι απολαμβάνουν αρκετές χιλιάδες ευρώ ανά άτομο χωρίς κανένα ενδοιασμό, χωρίς καμιά ντροπή, εμπρός στα μάτια μας και εμείς κάνουμε πως δε το βλέπουμε.

Φοβάμαι πως δεν είμαστε σε θέση να δούμε την αλήθεια κατάματα. Βλέπουμε τα παιδιά κλεισμένα και απομονωμένα σε ένα δικό τους κόσμο «ακατανόητο».

Η αλήθεια είναι εκεί στα μάτια τους και την αισθάνεσαι την ώρα που φεύγουν με την βαλίτσα στο χέρι και λένε με ανακούφιση:

«Αυτός ο τόπος δεν έχει τίποτα για μένα, ελπίζω να τα καταφέρω να στήσω μια ανθρώπινη ζωή έξω, δεν ξέρω πού, αλλά μακριά από αυτόν τον τόπο που δε με αφήνει να ονειρεύομαι».

Οι εκποιητές του τόπου, οι προδότες των νεανικών ονείρων, καλύτερα είναι να αυτομολήσουν από τον τόπο μας.. Εάν δε μπορούν να βρουν το θάρρος της απόφασης αυτής μόνοι τους τότε καλύτερα είναι να τους βοηθήσουμε.

epikairanea.gr