Ποδάρια σταματήσετε

τη θάλασσα ν’ ακούσω,

τι θέλει κάτι να μου πει,

ν΄αλλάξουμε κουβέντες.

Να γίνουνε τα λόγια μας

της μοναξιάς τραγούδι

να μας ζηλέψουν τα βουνά

το κλώσιμο ν’ αρχίσουν.

Να τραγουδήσουν κι οι πλαγιές

ν΄ακούνε τα δεντριά τους

τραγούδι πολυφωνικό

απ’ την ψυχή βγαλμένο.

Άκου το – ωχ βαριόμοιρη,

για σε το΄χω γραμμένο,

κι ας μη σου πάνε οι θάλασσες

βουνίσια πέρδικά μου.

Κι όλοι να μπούμε στο χορό:

της θάλασσας το κύμα,

τα δέντρα με τα φύλλα τους

κι εγώ να είμαι πρώτος.

Να πιάσω κι ένα βότσαλο

που να’ χει τη μορφή σου

βάλσαμο και παρηγοριά

και φυλαχτό δικό μου.

Και τι κι αν γίνουν όλα αυτά

και συ μου ’χεις μισέψει;

Αυτά θα μου΄ναι η συντροφιά

μ’ αυτά θα κουβεντιάζω.

Ώρα καλή σου εύχομαι.

κι αν θέλεις μήνυσέ μου

πως είν’ ωραία κει που πας

να’ ρθώ να σ’ ανταμώσω.

epikairanea.gr