Καρδιοαναπνευστική Ανάνηψη (C.P.R.)

[thiseas]

Επείγοντα περιστατικά υγείας που συχνά παρουσιάζονται κατά τη διάρκεια εργασίας, άθλησης ή παιχνιδιού και έχουν ανάγκη άμεση παροχής πρώτων βοηθειών, επιδεινώνονται λόγω έλλειψης ή καθυστέρησης της βοήθειας αυτής.

Στάδια Καρδιοαναπνευστικής Ανάνηψης (C.P.R.)

1. Επιβεβαίωσε την απώλεια της συνείδησης:
Σε τροχαίο ή πτώση από ύψος, κουνάμε μόνο το χέρι, όχι τους ώμου



2. Ειδοποίησε για βοήθεια (166)
Για ενήλικα, τηλεφώνησε πρώτα στο 166 και μετά άρχισε CPR
Για παιδί κάτω των 8 ετών, πρώτα κάνε CPR και μετά ειδοποίησε το 166

3. Εξασφάλισε βατότητα αεραγωγών (έκταση κεφαλής, έλξη κάτω γνάθου)



4. Έλεγχος αναπνοής (δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν αισθάνομαι) έως 10



5. Δώσε 2 βαθιές αρχές αναπνοές (φιλί της ζωής)



6. Έλεγξε για 10 δευτ. τον καρωτιδικό σφυγμό, ή τη βραχιόνιο αρτηρία στο βρέφος




7. Αν υπάρχει σφυγμός, συνέχισε μόνο με αναπνοές
Σε ενήλικα 1 αναπνοή κάθε 5 δευτ., σε παιδί και βρέφος κάθε 3 δευτ.

8. Αν δεν υπάρχει σφυγμός, κάνε 15 εξωτερικές θωρακικές συμπιέσεις (μαλάξεις)





9. Συνέχισε με ρυθμό 2 αναπνοές και 15 μαλάξεις για ενήλικα, 1 αναπνοή και 5 μαλάξεις για βρέφος και παιδί έως 8 ετών

10. Συνέχισε CPR έως ότου συνέλθει το θύμα, ή φθάσει το 166

Τεχνητή αναπνοή

Ο τεχνητός αερισμός των πνευμόνων ή, όπως λέγεται, η τεχνητή αναπνοή περιλαμβάνει μεθόδους που μπορούν να εφαρμοστούν στον τόπο του ατυχήματος και μεθόδους με σύγχρονες συσκευές (αναπνευστήρες) υψηλής τεχνολογίας, οι οποίες χρησιμοποιούνται μόνο στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας και Ανάνηψης.

Οι αναπνευστικές οδοί (μύτη, στόμα, φάρυγγας) καθαρίζονται καλύτερα με φορητή συσκευή αναρρόφησης και κατάλληλες σπάτουλες και λαβίδες, εφόσον υπάρχουν. Είναι ευνόητο ότι, πριν ο ανανήπτης ασχοληθεί με τον άρρωστο και ενώ τον τοποθετεί στη θέση ανάνηψης, ζητά ιατρική βοήθεια και, βέβαια, εξασφαλίζει τη συμπαράσταση των παρευρισκομένων.
Σε περίπτωση που βρίσκεται μόνος του στον τόπο του ατυχήματος θα πρέπει να διατηρήσει την ψυχραιμία του και να δώσει τις πρώτες βοήθειες.

Η τεχνητή αναπνοή συμπεριλαμβάνεται στις μεθόδους που αποτελούν, μαζί με την απελευθέρωση των αναπνευστικών οδών και την τεχνητή κυκλοφορία με καρδιακή συμπίεση, τα επείγοντα μέτρα της καρδιοπνευμονικής ανάνηψης, δηλαδή την πρώτη φάση της προσπάθειας αναζωογόνησης:

Τεχνητή αναπνοή με τα χέρια:

Η τεχνητή αναπνοή με τα χέρια σκοπό έχει τη συμπίεση του θώρακα του θύματος και μετά την αυτόματη έκπτυξή του. Αυτή η μέθοδος σήμερα έχει εγκαταλειφθεί, γιατί δεν είναι αποτελεσματική.

Τεχνητή αναπνοή στόμα με στόμα (φιλί της ζωής) και στόμα με μύτη:

Έχει αποδειχθεί πειραματικά ότι είναι η πιο αποτελεσματική μέθοδος τεχνητής αναπνοής και γίνεται με την εμφύσηση εκπνεόμενου αέρα του ανανήπτη μέσα στους πνεύμονες του θύματος. Η μέθοδος αυτή, γνωστή και ως "φιλί της ζωής", έχει καθιερωθεί πια παγκόσμια και έχει υποκαταστήσει όλες τις άλλες γνωστές μεθόδους που σκοπό έχουν τη συμπίεση και την αυτόματη έκπτυξη του θώρακα. Τοποθετούμε το κεφάλι σε θέση υπερέκτασης (προς τα πίσω) και, αφού διαπιστώσουμε ότι δεν υπάρχουν ξένες ουσίες (εμέσματα, αίμα) ή ξένα σώματα μέσα στο στόμα, κλείνουμε τα ρουθούνια της μύτης με το ένα χέρι και εμφυσούμε τον εκπνεόμενο αέρα μας έπειτα από μια βαθιά εισπνοή. Αυτή είναι η τεχνητή αναπνοή "στόμα με στόμα" ή "φιλί της ζωής". Στη μέθοδο αυτή η έκπτυξη του θώρακα επιβεβαιώνει την είσοδο του εκπνεόμενου αέρα του ανανήπτη στους πνεύμονες του θύματος και αποδεικνύει την ορθότητα και την αποτελεσματικότητα της τεχνικής.

Η φάση της εισπνοής επιτυγχάνεται ενεργητικά με την εμφύσηση του εκπνεόμενου αέρα και η φάση της εκπνοής πραγματοποιείται παθητικά χάρη στην ελαστικότητα του θωρακικού τοιχώματος και των πνευμόνων. Εάν ο θώρακας δεν εκπτύσσεται κατά την εμφύσηση, σημαίνει ή ότι υπάρχει εμπόδιο στην αναπνευστική οδό ή ότι η τεχνική δεν εφαρμόζεται σωστά. Στην περίπτωση αυτή έλκεται με τον αντίχειρα στο εσωτερικό του στόματος η κάτω γνάθος, το κεφάλι φέρεται προς τα πίσω (υπερέκταση) και καθαρίζεται και πάλι η αναπνευστική οδός από τυχόν κώλυμα. Επιχειρείται νέα εμφύσηση. Το ίδιο περίπου γίνεται στην τεχνητή αναπνοή "στόμα με μύτη", με τη διαφορά ότι εδώ κλείνεται το στόμα και η εμφύσηση γίνεται με το στόμα του ανανήπτη στη μύτη του θύματος. Ο πνευμονικός αερισμός με εκπνεόμενο αέρα είναι αποτελεσματικός και ασφαλής, και μπορεί να συνεχιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το μόνο μειονέκτημα είναι η μικρή περιεκτικότητα σε οξυγόνο του εκπνεόμενου αέρα (16%) έναντι του ατμοσφαιρικού (21%). Είναι ικανή όμως να διασώσει τη ζωή του θύματος. Στην τεχνητή αναπνοή "στόμα με στόμα" απαραίτητη είναι η υπερέκταση της κεφαλής για να απελευθερωθεί το ανώτερο τμήμα της αναπνευστικής οδού, διαφορετικά ο αέρας που εμφυσάται, και μάλιστα με υπερβολική πίεση, εισέρχεται εν μέρει ή εξ ολοκλήρου διαμέσου του οισοφάγου στο στόμαχο του θύματος και προκαλεί τη διάτασή του. Πρόκειται για συνηθισμένο σφάλμα και για την αποφυγή του χρειάζεται προσοχή και κατάλληλη εκπαίδευση και εξάσκηση. Όταν ο στόμαχος έχει διαταθεί με αέρα, απαγορεύεται η πίεση του επιγαστρίου για την έξοδό του, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος αναγωγής και εισρόφησης γαστρικού περιεχομένου.

Πηγή : http://health.in.gr/

Η καρδιακή μάλαξη (συμπίεση)

Αρχίζει να εφαρμόζεται στον τόπο του ατυχήματος, μόλις διαπιστωθεί η καρδιοπνευμονική παύση, από την απουσία σφυγμών και αναπνευστικών κινήσεων. Η εξωτερική καρδιακή συμπίεση με κλειστό θώρακα εφαρμόστηκε πρώτη φορά το 1960, στο νοσοκομείο της Βαλτιμόρης. Η τεχνική της στηρίζεται στο γεγονός ότι η καρδιά καταλαμβάνει το χώρο ανάμεσα στο στέρνο και τη σπονδυλική στήλη. Έτσι, όταν εφαρμοστεί πίεση επάνω στο στέρνο, η καρδιά συμπιέζεται μεταξύ αυτού και της σπονδυλικής στήλης και το αίμα εξωθείται από τις καρδιακές κοιλότητες προς τους πνεύμονες και την περιφέρεια. Όταν αίρεται η πίεση πάνω στο στέρνο, το θωρακικό τοίχωμα επανέρχεται, λόγω της ελαστικότητάς του, στην αρχική του θέση και έτσι δημιουργείται αρνητική πίεση η οποία προκαλεί πλήρωση της καρδιάς με αίμα. Το σημείο στο οποίο εφαρμόζεται η πίεση είναι το κάτω μισό του στέρνου, ακριβώς πάνω από την ξιφοειδή απόφυση. Ο ανανήπτης στέκεται δίπλα στο πλευρό του θύματος και τοποθετεί το πίσω τμήμα της παλάμης του ενός χεριού στο προκαθορισμένο σημείο του στέρνου και την παλάμη του άλλου χεριού επάνω στη ράχη του πρώτου. Τα δάχτυλα δεν πρέπει να αγγίζουν το θωρακικό τοίχωμα. Η πίεση εξασκείται μόνο με το πίσω τμήμα της παλάμης και πρέπει να είναι σταθερή και ισχυρή, έτσι ώστε το στέρνο να μετακινείται προς τη σπονδυλική στήλη περίπου 3 έως 5cm. Η ένταση της πίεσης εξαρτάται από την ηλικία και την ανατομική κατασκευή του θύματος. Αλλη πίεση εφαρμόζεται στο στέρνο ενός αθλητικού άνδρα και άλλη στο μικρό στήθος ενός βρέφους, όπου οι ρόγες των δαχτύλων του ανανήπτη αρκούν για την εφαρμογή της απαιτούμενης πίεσης. Είναι σημαντικό ότι η πίεση επάνω στο στέρνο πρέπει να γίνεται με το βάρος του σώματος του ανανήπτη, με τα χέρια άκαμπτα στους αγκώνες, έτσι ώστε το έργο της συμπίεσης να είναι ξεκούραστο.

Το θύμα τοποθετείται σε ύπτια θέση επάνω σε μία σκληρή και ανένδοτη επιφάνεια (δάπεδο ή σκληρή σανίδα), για να είναι περισσότερο αποτελεσματική η καρδιακή συμπίεση. Η συχνότητα των καρδιακών συμπιέσεων είναι 60 έως 70 το λεπτό και η αναλογία με την τεχνητή αναπνοή πρέπει να είναι πέντε προς ένα. Δηλαδή μία αναπνοή για κάθε πέντε καρδιακές συμπιέσεις. Η καρδιοπνευμονική ανάνηψη είναι φανερό ότι γίνεται πιο εύκολα και περισσότερο αποτελεσματικά, όταν ένα άτομο εφαρμόζει την τεχνητή αναπνοή και άλλο την καρδιακή συμπίεση ή όταν εναλλάσσονται περισσότερα άτομα κάθε πέντε με δέκα λεπτά στην προσπάθεια ανάνηψης του θύματος. Ισχυρή και βίαιη πίεση επάνω στο στέρνο, κατά τη διάρκεια της εξωτερικής καρδιακής μάλαξης, μπορεί να προκαλέσει σοβαρές επιπλοκές, όπως κατάγματα των πλευρών και του στέρνου, τραυματισμό της καρδιάς και των πνευμόνων ή του πνευμονοθώρακα και τραυματισμό του ήπατος, του σπλήνα, του στομάχου και του οισοφάγου.

Η διακοιλιακή συμπίεση της καρδιάς γίνεται στις περιπτώσεις που, ενώ υπάρχει ήδη λαπαροτομία, συμβαίνει και καρδιακή ανακοπή. Ο ανανήπτης, στην προκειμένη περίπτωση ο χειρουργός, συμπιέζει ρυθμικά την καρδιά μεταξύ της παλάμης του ενός χεριού που τοποθετείται επάνω στο στέρνο και της παλάμης του άλλου χεριού που εισάγεται κάτω από το διάφραγμα. Γίνεται όταν υπάρχει ήδη θωρακοτομή, στην περίπτωση καρδιακής ανακοπής και όταν δεν αποδίδουν η εξωτερική μάλαξη και η διακοιλιακή συμπίεση. Προκειμένου να γίνει ενδοθωρακική συμπίεση της καρδιάς, διενεργείται χωρίς καθυστέρηση ευρεία τομή κατά μήκος του τετάρτου ή του πέμπτου αριστερού μεσοπλεύριου διαστήματος, δύο περίπου δάχτυλα επί τα εκτός του χείλους του στέρνου. Στον άνδρα η τομή αντιστοιχεί ακριβώς κάτω από τη θηλή του αριστερού μαστού. Για να γίνει ενδοθωρακική συμπίεση της καρδιάς, το δεξί χέρι του ανανήπτη εισάγεται μέσα στο θώρακα και συμπιέζεται η καρδιά.

Όμως, η τεχνητή κυκλοφορία και η αναπνοή γίνονται και όταν υπάρχει το ενδεχόμενο καρδιακής παύσης, η οποία στα βρέφη εκδηλώνεται με έντονη βραδυκαρδία.

[thiseas]

[thiseas]

να πω "λαϊκά" πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε άνθρωπο που είτε από ατύχημα είτε από απλή λυποθυμία έχει χάσει τις αισθήσεις του.΄

1. ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΔΙΚΗ ΜΑΣ
Το πρωταρχικό είναι να εξασφαλίσουμε την ασφάλεια την δική μας. Θα είναι δώρον άδωρον αν προσπαθώντας να παρέχουμε βοήθεια, γίνουμε και εμείς θύματα...
π.χ. αν βρεθούμε σε αυτοκινιτιστικό, προσέχουμε πάντα να σταματάμε το δικό μας όχημα 30 - 40 μέτρα μετά το ατύχημα. Έτσι δεν θα υπάρχει περίπτωση να προκαλέσουμε κάτι περισσότερο από ότι έχει συμβεί.
Επίσης πρέπει να προσέξουμε αν υπάρχουν καύσιμα και κατά πόσο είναι γενικά επικίνδυνη όλη η σκηνή μας. Αν είμαστε 100% ασφαλείς, μόνο τότε προχωράμε στην "διάσωση".

2. ΕΧΕΙ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΤΟ ΘΥΜΑ;
Πλησιάζουμε και "σκουντώντας" το θύμα (συνήθως στα χέρια στην περιοχή των μπράτσων) φωνάζουμε πολύ δυνατά: "ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ;". Όχι δεν θα είμαστε τρελλοί να φωνάζουμε έτσι, αλλά το κάνουμε για να δούμε αν ανταποκρίνεται. Και το λέω αυτό γιατί το θύμα μας μπορεί απλά να έχει υποστεί σοκ, από το οποίο τον "βγάζει" η δυνατή φωνή.
Έχει αισθήσεις; Άρα αναπνέει και είναι ζωντανός. Τι κάνουμε; Τον θέτουμε σε θέση ανάνηψης. Θέση ανάνηψης είναι η πλάγια θέση, στην οποία όμως πρέπει να τον θέσουμε πολύ προσεκτικά, μήπως έχει σπασμένη σπονδυλική στήλη και του προκαλέσουμε ζημιά ΑΝΕΠΑΝΟΡΘΩΤΗ. Να πω εδώ ότι γενικά όλες οι κινήσεις μας, όσο ταραγμένοι και να είμαστε, πρέπει πάντα να είναι απαλές και χωρίς βεβιασμένες και απότομες κινήσεις. Για να τον βάλουμε λοιπόν σε θέση ανάνηψης, (αν είναι π.χ. ανάσκελα), ζητάμε την βοήθεια ενός από τους παρευρισκομένους για να του κρατάει όσο μπορεί σταθερό το κεφάλι, και θέτουμε το ένα χέρι μας κάτω από την ομωπλάτη και το άλλο κάτω από την λεκάνη. Και με απαλές κινήσεις, τον τραβούμε να έρθει σε πλάγια θέση. Αυτό το κάνουμε για τυχόν εμέσματα (συνήθως υπάρχει εμετός λόγω του σοκ, αλλά και από τυχόν εσωτερική αιμοραγία). Καλούμε το 166 και περιμένουμε ελέγχοντας διαρκώς τις αισθήσεις του θύματος, είτε μιλόντας του είτε ελέγχοντας τον σφυγμό του στην περιοχή του λαιμού (το σημείο είναι ακριβώς στο πάνω σημείο της καρωτίδας που γίνεται μία εσοχή) είτε στο χέρι (στο σημείο του καρπού πάνω από τον αντίχειρα).
Θέλει επίσης μεγάλη προσοχή όταν καλούμε το 166. Και εδώ θέλει ψυχραιμία για να δώσουμε σωστές πληροφορίες:

ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ
ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ
ΤΙ ΕΧΕΙ ΣΥΜΒΕΙ
ΦΥΛΛΟ ΚΑΙ ΗΛΙΚΙΑ ΘΥΜΑΤΟΣ
ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΖΗΜΙΑΣ (ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ).


2. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΤΟΙ ΘΥΜΑ;
Αν στην παραπάνω "φωνή" μας δεν ανταποκρίθηκε το θύμα, το πρώτο πράγμα που κάνουμε είναι να δούμε αν έχει σφηγμό. Εάν δεν έχει, ζητάμε από κάποιον να τηλεφωνήσει στο ΕΚΑΒ έτσι ώστε εμείς να συνεχίσουμε αυτό που πρέπει να γίνει.
Ανοίγουμε το στόμα "τσιμπώντας" το πηγούνι και τραβώντας το προς τα κάτω και ελέγχουμε αν υπάρχει ξένο σώμα μέσα στο στόμα που μπορεί να έχει φράξει τον αεραγωγό.
Πλησιάζουμε το πρόσωπό μας στην μύτη και το στόμα του θύματος και το ένα χέρι το ακουμπάμε στο μέτωπό του έτσι ώστε να σπρώξουμε (πάρα - πάρα - πάρα πολύ απαλά) το κεφάλι προς τα πίσω για να ανοίξουμε τους αεραγωγούς και τα μάτια μας τα "καρφώνουμε" στο στήθος του έτσι ώστε να δούμε αν αναπνέει. Είναι το λεγόμενο "Ακούω - Βλέπω - Αισθάνομαι". Δηλαδή προσπαθώ να ακούσω την ανάσα του στο αυτί μου, να δω αν το στήθος του κουνιέται και να αισθανθώ την ανάσα του στο μάγουλό μου. Αν υπάρχει ανάσα, κάνω ότι και παραπάνω. ΘΕΣΗ ΑΝΑΝΗΨΗΣ.
Αν δεν έχουμε ανάσα, τότε προχωράμε στην λεγόμενη ΚΑΡΠΑ (Καρδιοπνευμονική Αναζωογόνηση).
Αυτό είναι το γνωστό "φιλί της ζωής".
Με το ένα χέρι "τσιμπάμε" και τραβάμε το πηγούνι προς τα κάτω, για να ανοίξει το στόμα. ΄Με το άλλο χέρι κλείνουμε τα ρουθούνια και αφού πάρουμε μία πολύ βαθειά ανάσα φυσάμε με δύναμη στο στόμα του θύματος. Αυτό το κάνουμε δύο φορές.
Ακολουθούν οι συμπιέσεις:
Θέτουμε το σώμα μας πάνω από το θύμα γοναστιστό (στο πλάι εννοείται), έτσι ώστε τα γόνατά μας να είναι το ένα στο ύψος του θώρακα και το άλλο στο ύψος της μέσης. Δένουμε τα χέρια μας (το πάνω μέρος του πάνω χεριού μέσα στην παλάμη του άλλου και τα δάκτυλα δεμένα μεταξύ τους σχηματίζοντας μία ανάποδη γροθιά) και τα τοποθετούμε τεντωμένα κάτω από το σημείο που ενώνονται τα πλευρά του θύματος. Και βοηθώντας με το βάρος του σώματός μας συμπιέζουμε το στήθος σταθερά και δυνατά έτσι ώστε να υποχωρήσει 3 - 5 εκτατοστά. Πρέπει να γίνουν 15 συμπιέσεις. Μετά πάλι εμφυσήσεις (2 μεμφυσήσεις) και πάλι 15 συμπιέσεις. Αυτό συνεχίζεται μέχρι το θύμα να βρει τις αισθήσεις του ή μέχρι να έρθει ειδικευμένη βοήθεια.
Πληροφορώ δε, ότι είναι πάρα πολύ κουραστικό όλο αυτό, και καλό θα ήταν να ζητήσετε την βοήθεια από έναν ακόμα άνθρωπο που θα εναλλάσεσθε ανά 4 - 5 σετ.

Αν ό άνθρωπος βρει τις αισθήσεις του τον θέτουμε σε θέση ανάνηψης.

Να πω εδώ ότι καλό θα ήταν στο "φιλί της ζωής" να παρθούν προφυλάξεις, για το καλό και των δύο. Και του θύματος αλλά και το δικό σας καλό γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβαίνει με το θύμα ή τι μόλυνση μπορεί να του προκαλέσουμε εμείς.
Αυτό επιτυγχάνεται χρησιμοποιώντας μία απλή σακούλα, κάνοντας μία τρύπα την οποία θα προσαρμόσετε στο στόμα του θύματος.

Επίσης πολύ βασικό σε ένα ατύχημα είναι να μπορέσουμε να κρατήσουμε σταθερό τον λαιμό του, γιατί υπάρχει περίπτωση να έχει κάποια κατάγματα στην σπονδυλική στήλη, και με την παραμικρή κίνηση να τον αφήσουμε ανάπηρο.
Είναι απαραίτητο να θέσουμε νάρθηκα στον λαιμό του θύματος. Φυσικά κανείς δεν έχει ποτέ του νάρθηκα και μπορείτε να φτιάξετε κάποιον αυτοσχέδιο:

Ζητήστε από μία γυναίκα ένα καλσόν και μία εφημερίδα. διπλώστε την εφημερίδα κατά μήκος έτσι ώστε να δημιουργήσετε ένα φαρδύ (περίπου μία παλάμη) και μακρύ επίπεδο νάρθηκα. Περάστε την εφημερίδα διπλωμένη μέσα στο ένα πόδι του καλσόν και τυλίξτε το στον λαιμό του θύματος, όχι πολύ σφιχτά για να μπορεί να αναπνέει, αλλά και όχι πολύ χαλαρά ώστε να μην μπορεί να κουνήσει τον λαιμό του.


ΝΑ ΤΟΝΙΣΩ. ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΘΕ ΣΙΓΟΥΡΟΙ. ΜΗΝ ΤΟ ΠΑΙΖΕΤΕ
"ΞΕΡΟΛΕΣ" ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΣΕΤΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ. ΚΑΛΥΤΕΡΑ Η ΑΠΟΧΗ ΠΑΡΑ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΖΗΜΙΑ. ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΟΣ, ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΜΕ, ΕΙΝΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΑ Η ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΑΣ.