Αν αυτό το κείμενο έπρεπε να έχει μουσική υπόκρουση, θα ήταν σίγουρα το ραπ του Γιώργου Μαζωνάκη με τους Goin' Through "Θέλω να γυρίσω στα παλιά. Θέλω την παλιά μου γειτονιά...". Μια βόλτα στη Νίκαια, στην Κοκκινιά ίσως δεν φτάνει για τη Νένα. Το ταξίμετρο της ζωής της έχει γράψει πολύ περισσότερα χιλιόμετρα από μια διπλή κούρσα στον Πειραιά.



Θυμάμαι ήταν Ιανουάριος, τέτοια εποχή περίπου. Πήγαινα ακόμη γυμνάσιο και ήταν η ημέρα που ο γυμνασιάρχης -ο επονομαζόμενος και "Σπίθας"- είχε καλέσει γονείς και κηδεμόνες για να παραλάβουν τους ελέγχους. Η Νένα, η Ελένη Πολυχρονοπούλου, όπως έγραφε ο μαθητικός κατάλογος, ήταν συμμαθήτριά μου. Ήμασταν μαζί στο 10ο γυμνάσιο στη Νίκαια, στη Θηβών, απέναντι από την Αγία Σωτήρα. Μια εντυπωσιακή, μελαχρινή, λεπτή, κοπέλα, με καταγάλανα μάτια και μακριά σγουρά μαλλιά. Ξύπνια, γελαστή πάντα, πειραχτήρι, όχι και η καλύτερη μαθήτρια αλλά, σίγουρα η πιο έντονη φάτσα στην τάξη. Η φωνή της ήταν από μικρή έτσι λίγο μπάσα, και η προφορά της μάλλον βαριά και αργόσυρτη.



Η Ελένη βέβαια φορούσε μπλε ποδιά -λίγο πιο κοντή από το επιβεβλημένο- , άσπρο γιακά και περίμενε τη μητέρα της με αγωνία για να παραλάβει τον έλεγχο. Είμαστε λοιπόν, όλοι μαζί έξω στην αυλή του σχολείου και κάποια στιγμή μπαίνει από την είσοδο η μητέρα της, μία ψηλή λεβεντόκορμη γυναίκα με έντονα μάτια και γρήγορο περπάτημα, η οποία πριν προλάβει να πει δεύτερη κουβέντα στην κόρη της σηκώνει το χέρι και της ρίχνει ένα δυνατό χαστούκι στο μάγουλο. «Γιατί δεν φοράς την κορδέλα σου;» τη ρωτάει αυστηρά και τη βουτάει από τα μαλλιά .



Η Νένα είναι μοναχοκόρη και η αυστηρή μαμά της είναι υπερπροστατευτική. Είναι η εποχή που στο σινεμά κάνει θραύση η ταινία Ρόδα, Τσάντα Και Κοπάνα, και η άτακτη συμμαθήτριά μου έχει κάθε διάθεση να τη μεταφέρει και στη δική της ζωή. Καπνίζουμε κρυφά στις τουαλέτες, κάνουμε πλάκα με τον καθηγητή της Βιολογίας, που κοκκινίζει όταν τα κορίτσια τον φλερτάρουν, ενθουσιαζόμαστε με την κυρία Τσιγκίλη, που μας κάνει Θρησκευτικά και μας συστήνει καινούριους τρόπους σκέψης, τραγουδάμε στη χορωδία, πηγαίνουμε παρέλαση -η Νένα είναι βέβαια διμοιρίτισσα λόγω εμφάνισης και ύψους!- ανεβοκατεβαίνουμε στα μηχανάκια, που κάνουν κόντρες στους δρόμους της Κοκκινιάς, πίνουμε φραπέ στην καφετέρια στη γωνία για να την κοπανήσουμε από την ώρα της Φυσικής, συμμετέχουμε στην πορεία για το Πολυτεχνείο, οργανώνουμε την ετήσια χοροεσπερίδα μας στη disco Studio 254 στο Φάληρο και ολοκληρώνουμε τη μαθητική μας διαδρομή με μία πενταήμερη εκδρομή στο Porto Carras στη Χαλκιδική, με τέτοια απερίγραπτη διαγωγή, ώστε η διεύθυνση του ξενοδοχείου αποφασίζει να μη δεχτεί ποτέ ξανά σχολείο στις εγκαταστάσεις του.



Το πατρικό της σπίτι, είναι μια μονοκατοικία στη Βαλαωρίτου, στα όρια της Νίκαιας. Η Νένα δεν δείχνει στο σχολείο να πολυενδιαφέρεται για τα μαθήματα. Εξάλλου, είναι πολύ ανεξάρτητη για να είναι επιμελής και υπάκουη. Μια μέρα η μητέρα μου πηγαίνει στο κομμωτήριο της γειτονιάς, στην Elena Coiffures, και επιστρέφοντας μου λέει ότι η Νένα δουλεύει εκεί ως βοηθός, για να μάθει την τέχνη. Άλλωστε η μαμά της που είναι νοσοκόμα στο Αντικαρκινικό-Μεταξά στη Φρεαττύδα, δεν τα βγάζει εύκολα πέρα. Μετά το σχολείο, οι δρόμοι μας χωρίζουν. Μέχρι που ένα μεσημέρι μπαίνω στο λεωφορείο στην Ομόνοια και τη βρίσκω να κάθεται απέναντί μου. Μου περιγράφει ότι δουλεύει σ' ένα γνωστό ινστιτούτο αισθητικής και έχει κάνει μάλιστα και μια διαφήμιση στα περιοδικά «Πώς να καταπολεμήσετε την έντονη τριχοφυΐα στο πάνω χείλος». Λίγες μέρες μετά περπατάω στο δρόμο και τη βλέπω κρεμασμένη εξώφυλλο στο Playboy. Eίναι πολύ σέξι πραγματικά, το concept είναι wild cowgirl και η φωτογράφηση έχει γίνει στο Αμερικάνικο, ένα πολύ γνωστό μπαρ στο Πασαλιμάνι.



Ύστερα από χρόνια, εγώ πλέον δουλεύω στην τηλεόραση και η Νένα έχει γίνει πρωταγωνίστρια στη θρυλική Λάμψη του Νίκου Φώσκολου. Μια Δευτέρα απόγευμα, στο στούντιο Select στην Πατησίων, εμείς έχουμε τελειώσει τη σύσκεψη με τη Ρούλα Κορομηλά για το Ciao ANT1 της επόμενης Κυριακής, αλλά σε λίγες ώρες στο ίδιο στούντιο αρχίζει να μεταδίδεται ένα άλλο σόου, με παρουσιαστές τον Σπύρο Παπαδόπουλο και τη Βίκυ Κουλιανού. Καλεσμένη στο Fantastico, έτσι λέγεται το σόου, είναι η Νένα. Έχω να τη δω πολύ καιρό από κοντά. Έχει ομορφύνει επικίνδυνα. Εκεί ανάμεσα σε σεσουάρ που βουίζουν, μακιγιέζ σε υστερία και τεχνικούς που τρέχουν, μου συστήνει τον άνδρα της, τον Γιώργο Ματαράγκα που είναι κι εκείνος ηθοποιός. Αρχίζουμε να λέμε για τους παλιούς συμμαθητές, για τις πλάκες στο σχολείο, αλλά τη φωνάζουν γρήγορα γιατί πρέπει να κάνει πρόβα στο χορευτικό της.



Καλοκαίρι στο Δελφινάριο Και Ο Σημίτης Θέλει Το Γερμανό Του, χειμώνας με δαντελένια εσώρουχα επί σκηνής στο Θέατρο Περοκέ δίπλα στον Βασίλη Τσιβιλίκα, τηλεπαρουσιάστρια στο Κανάλι 5, προκλητικά εξώφυλλα στο Nitro, καλεσμένη στον Πρωινό Καφέ, που περιγράφει στην Ελένη Μενεγάκη τον παθιασμένο έρωτα και τη σχέση της με τον τραγουδιστή Θέμη Αδαμαντίδη μέχρι που ένα βράδυ χτυπάει το τηλέφωνο στο σπίτι μου. Από την άλλη άκρη της γραμμής είναι εκείνη. Φοβισμένη σχεδόν πανικόβλητη, μου λέει ότι ανησυχεί για τη ζωή της, δεν αισθάνεται ασφαλής. Την καθησυχάζω «Ηρέμησε. Αφού έχεις ανθρώπους κοντά σου που σε αγαπάνε και σε προστατεύουν».



Την επομένη της Πρωτοχρονιάς, ανοίγω την τηλεόραση και βλέπω τη Νένα να απαντάει στους δημοσιογράφους για τη μήνυση που της υποβλήθηκε επειδή τραυμάτισε με μαχαίρι κάποιον σ' ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στη Γλυφάδα. Είναι ψύχραιμη και συγκροτημένη, αν και οι τηλεοικοδέσποινες, που την έχουν ταυτόχρονα σε ζωντανή σύνδεση, διεκδικούν την αποκλειστικότητα των δηλώσεών της.



Όταν μέρες μετά τη συναντώ, τυχαία, στην είσοδο της Ευρωκλινικής, είναι και πάλι ψύχραιμη. Σκύβει στο αφτί και μου λέει «Θέλω να κάνω ένα παιδί. Προσπαθώ πολύ, ας με βοηθήσει ο Θεός». Είναι τότε που επιδιώκει με εξωσωματική γονιμοποίηση να γίνει μητέρα. Οι προσπάθειες της τελικά θα ευοδωθούν. Ο σύντροφός της ο επιχειρηματίας Γεράσιμος Μαυράκης είναι συνέχεια δίπλα της. Όπως κι εκείνη. Όμως οι δικαστικές του περιπέτειες είναι αλλεπάλληλες. Συλλήψεις, προσαγωγές, κατηγορίες, αθωωτικές αποφάσεις, εφέσεις, έκρηξη αυτοσχέδιου μηχανισμού έξω από την πολυκατοικία τους στον Πειραιά και η εγκυμονούσα Νένα φέρνει στον κόσμο πρόωρα το γιο της, μόλις 5 μηνών και 27 ημερών. Το μωρό δίνει μάχη για τη ζωή στη μονάδα εντατικής θεραπείας νεογνών και τελικά την κερδίζει. Η Νένα ζει πλέον το όνειρό της στην πραγματικότητα. "Ο μικρός Χρήστος που ζύγιζε 1500 γραμμάρια και έσβηνε στην αγκαλιά μου, ήταν για εμένα το μεγαλύτερο βουνό στη ζωή μου. Μετά από αυτό αντέχω τα πάντα" είπε η ίδια στην τελευταία της συνέντευξη στην Τατιάνα Στεφανίδου. Το ζευγάρι τελικά παντρεύεται και με θρησκευτικό γάμο στην Κεφαλονιά, και την ίδια μέρα ο μικρός βαφτίζεται στην Ιερά Μονή Αγίου Γερασίμου του νησιού.



Όμως, η ζωή της Νένας σαν σενάριο κινηματογραφικής ταινίας έχει μία ακόμη -ίσως την πιο δυσάρεστη!- εξέλιξη. Ξημερώματα ανήμερα της γιορτής του, ο άνδρας της δολοφονείται σχεδόν μαφιόζικα, καθώς οδηγεί τη μηχανή του στην οδό Πειραιώς. Οι τηλεοπτικές εκπομπές βρίσκουν το καινούριο τους scoop. Η Νένα απομονώνεται στη δυστυχία της μαζί με το γιο της. Του λέει «Ο μπαμπάς έφυγε έχει πάει στον ουρανό. Και θα μας προσέχει από εκεί», κλείνει τις κουρτίνες στο σπίτι, τοποθετεί την τεφροδόχο του Γεράσιμου μέσα στο σαλόνι, η μητέρα της ψελλίζει μπροστά σε μία τηλεοπτική ρεπόρτερ κάποιες λέξεις, οι κάμερες παρακολούθησης κλειστού κυκλώματος που είχε τοποθετήσει εκείνος έξω από την πολυκατοικία είναι ακόμη στη θέση τους και η Νένα χαμένη στις σκέψεις της, ζει τις πιο δραματικές στιγμές της ζωής της. «Ο ουρανός σκοτείνιασε, θα πιάσει μια βροχή...» είναι οι πρώτοι στίχοι που έχει γράψει η Νένα για το Νεκτάριο Σφυράκη, ένα τραγούδι σχεδόν προφητικό αφιερωμένο στον άνδρα της πολύ πριν τον χάσει.

Μια κοινή μας φίλη και συμμαθήτριά μου τηλεφωνεί ζητώντας μου μέσα από την τηλεοπτική εκπομπή, που εργάζομαι, να χειριστούμε με σεβασμό τη Νένα. «Χρειάζεται βοήθεια. Βρίσκεται στα όρια!» μου λέει. Η Νένα δεν σηκώνει το τηλέφωνο. Ο τηλεφωνητής στο σπίτι έχει ακόμη το παλιό μήνυμα: «Ο Μάκης, η Νένα και ο Χρήστος δεν είναι εδώ....».



Το καλοκαίρι δημοσιεύεται μια φωτογραφία διακοπών, που η Νένα είναι μαζί με το γιο της στην παραλία στο Τολό. Μοιάζει να έχει βγει αλώβητη και από αυτό το τούνελ της ζωής της. Τέλη Νοεμβρίου βρίσκεται καλεσμένη στον καναπέ της Τατιάνας Στεφανίδου με ολοκαίνουριο κοντοκουρεμένο καρέ. "Ο γάμος μου δεν ήταν το όνειρο που έχει κάθε κοπέλα. Δεν ήμουν ευτυχισμένη, είχαμε κουραστεί και οι δύο", λέει με εκείνη την ανατριχιαστική της ειλικρίνεια.



Και η επόμενη σελίδα στη ζωή της είναι πλέον γεγονός. Ο Τάσος Μητρόπουλος, ο «ράμπο των γηπέδων» που αποχαιρέτησε την περασμένη χρονιά για πάντα την αγαπημένη του Έλενα Ναθαναήλ, -«Τότε η Έλενα η χορεύτρια σκύβει στη μεριά του Τάσου» που έλεγε και ο στίχος στο τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου- βρίσκεται εδώ και λίγο καιρό κοντά στη Νένα. Εκείνη δεν θέλει να πει κάτι για αυτή τη σχέση. «Δεν είμαι έτοιμη ακόμη» μου λέει στο τηλέφωνο. «Δεν θέλω να μιλήσω... Ευτυχώς είμαι καλά!». Στο βάθος ακούγεται ο μικρός Χρήστος που τη φωνάζει κοντά του. Εκείνη έχει γυρίσει μόλις από το super market, ετοιμάζει φαγητό, προσπαθεί να βάλει τη ζωή της ξανά σε τάξη, θυμάται (πάλι!) ιστορίες από το σχολείο, με ρωτάει για τους συμμαθητές μας, ξέρει να ανακαλύπτει τη δύναμη της, έχει συγκεντρωθεί στα γραπτά της -γράφει στίχους για ένα CD-αφιέρωμα που θα κυκλοφορήσει την ημέρα της γιορτής της Μητέρας-, και πριν κατεβάσει το ακουστικό μου λέει με μια ανάσα: «Ξέρεις, ποτέ δεν ήμουν το καλομαθημένο κοριτσάκι του σπιτιού. Στη Νίκαια μεγαλώσαμε. Αλλά αυτά που μου έχουν συμβεί, πίστευα ότι δεν αντέχονται. Τελικά δεν είχα δίκιο. Τώρα είναι πλέον καιρός να κοιτάξω το παιδί μου, εμένα και τη μοίρα μου!».



Σωστά Νένα! Τη μοίρα μας τη γράφουμε μόνοι μας. Και άσε την καθηγήτρια θρησκευτικών να μας βάζει άλλες ιδέες.